در قلب این رایحه، آمبروکسان به‌طرز هنرمندانه‌ای قرار گرفته است: نه آن‌چنان شیرین و نه کاملاً تند، بلکه مانند خطی براق و شفاف از کهربا و نم‌نم چوب در باد که حسی خنک و تلخ خلق می‌کند؛ حس قدرت و سکوت هم‌زمان، مثل تفسیر بویایی از یک راز پنهان یا سکوت قبل از طلوع.

پایان این عطر همان‌قدر قوی و ماندگار است که شروعش زنده و تیز بود: تلخی‌های ملایمِ خاموش و امضای طبیعتی وحشی که بعد از گذر زمان روی پوست باقی می‌ماند، حس یک سفر در دل یک جنگل مرکبات نیمه‌تر را تداعی می‌کند — جایی که خاک نمناک با پوست پرتقال خام برخورد می‌کند و همان تضاد است که شخصیت «سانچو» را می‌سازد.

این ترکیب، یونیسکس است: تیز اما لطیف، خنک اما پرقدرت، مثل یک آدرنالین لطیف که هم مرد و هم زن را به سمت خودش می‌کشاند و همچنان در یاد می‌ماند، نه با لطافت گل‌گونه، بلکه با سادگیِ جسور و بی‌پروایش.